บทที่ 74 ไม่แน่… เขาอาจเป็นคนที่ทำร้ายเจ้า

ฉางซีนิ่งไปครู่ใหญ่ ก่อนที่นางจะเอ่ยขึ้นช้า ๆ

“เพียงเท่านี้… ใช่หรือไม่ที่เจ้าต้องการพูด” น้ำเสียงของนางยังคงเรียบเฉย จนยากจะคาดเดาความคิด

จาวเล่ยพยักหน้าเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง ๆ อย่างผู้ที่มั่นใจในชัยชนะ

เขาเชื่อ… ว่าคำพูดของตนอย่างน้อยก็ต้องสั่นคลอนนางได้แน่

ทว่าทันใดนั้น

“ทหาร!”

เสีย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ